Na kłopoty… wełna elewacyjna, czyli kilka słów o profesjonalnym ocieplaniu fasad otynkowanych

W dzisiejszych czasach, kiedy nowoczesne budownictwo staje przed wieloma wyzwaniami związanymi ze zrównoważonym rozwojem, inwestorzy oraz projektanci zwracają coraz większą uwagę na izolację termiczną budynków. W tej dziedzinie bez wątpienia przoduje metoda ETICS (External Thermal Insulation Composite System), która łączy to, co efektywne z tym, co efektowne, zapewniając bardzo dobre parametry cieplne, a także estetyczne i bezpieczne wykończenie elewacji. Metoda lekka mokra, bo tak też jest nazywana, sprawdzi się zarówno w przypadku renowacji starszych obiektów, jak i podczas wznoszenia zupełnie nowych budynków. Stwarza bowiem możliwość wyboru spośród licznych rozwiązań izolacyjnych i wykończeniowych, wśród których prym wiedzie wysokiej jakości wełna elewacyjna w dwóch funkcjonalnych wariantach.

Standardowe, elastyczne płyty z wełny mineralnej cechuje gładka powierzchnia oraz niezwykle intuicyjny montaż, co czyni z nich idealny wybór do prostych, minimalistycznych elewacji, a także tych, które wymagają ukrycia niedoskonałości. Płyta lamelowa, dzięki odmiennemu, bo prostopadłemu układowi włókien, sprawdzi się w przypadku zakrzywionych powierzchni elewacyjnych lub przy konstrukcjach ścian nośnych wykonanych z drewna. Dzięki swoim unikalnym właściwościom, płyta lamelowa umożliwia uniknięcie stosowania łączników mechanicznych, co przekłada się na estetykę i trwałość całej konstrukcji.

Ocieplanie ścian metodą lekką mokrą, gdzie główną rolę gra wełna fasadowa, to skuteczny sposób na poprawę izolacji termicznej i akustycznej budynków. Jednak, aby móc w pełni korzystać z zalet tego materiału, konieczny jest profesjonalny montaż, pozbawiony rutyny, niedokładności oraz błędów wykonawczych. Przyjrzyjmy się zatem po kolei niezbędnym krokom.

Najważniejsze to dobrze zacząć. Choć wełna fasadowa potrafi wiele wybaczyć wykonawcy i z powodzeniem toleruje pewne nierówności powierzchni, o tyle każdy błąd na wczesnym etapie prac zwiększa ryzyko konieczności kosztownych napraw oraz nieefektownego działania warstwy ociepleniowej. 

Pierwszym krokiem jest upewnienie się, że podłoże jest suche, zwarte, nośne i wolne od zatłuszczeń. Jeśli na starej ścianie znajduje się tynk lub farba, które nie są odpowiednio związane, należy je usunąć. Ważne jest również przeprowadzenie próby spoistości przed rozpoczęciem prac. W tym celu można przykleić do podłoża wycięty kawałek wełny kamiennej i oderwać go po upływie czterech dni. Jeśli próbka rozerwie się, a jej część pozostanie na ścianie, oznacza to, że przyczepność podłoża jest wystarczająca. Jeśli jednak wełna elewacyjna odejdzie wraz z zaprawą klejącą, konieczne będzie dokładne oczyszczenie podłoża i powtórzenie próby spoistości.

W przypadku bardzo nasiąkliwych powierzchni, takich jak ściany gazobetonowe czy stare tynki, zaleca się zagruntowanie ich preparatem obniżającym chłonność.

Jesień, choć bywa piękna, dla ekspertów branży budowlanej oznacza również zmiany w warunkach atmosferycznych, które mogą mieć wpływ na proces montażu izolacji. Jeśli prace rozpoczynamy we wrześniu lub nieco później, należy zwrócić szczególną uwagę na to, aby niewykończona powierzchnia nie pozostała odkryta przez dłuższy czas. Długotrwała ekspozycja na deszcz, wilgoć i chłodne temperatury może prowadzić do słabnięcia wiązania zapraw tynkowych, co z kolei może wpływać na jakość i trwałość izolacji.

Jeśli jednak do tego dojdzie, należy zeszlifować wierzchnią warstwę ocieplenia na głębokość około 1-2 mm. Ten proces pozwoli nam odsłonić zdrowe włókna izolacji, które będą miały lepsze właściwości wiążące.