Zimne poddasze nieużytkowe: jak skutecznie wykonać izolację dachu skośnego i podłogi?

W przypadku izolacji poddasza użytkowego, w optymalnym scenariuszu osłonę termiczną tworzą co najmniej dwie warstwy układane pomiędzy krokwiami i w podbiciu podkrokwiowym. Zimne poddasze nieużytkowe rządzi się nieco innymi zasadami. Tu nie ociepla się połaci dachu, lecz przestrzeń oddzielającą ogrzewane wnętrza od strefy nieużytkowej. Najczęściej stosuje się jedną lub dwie warstwy płyt ułożonych na stropie albo luźną wełnę kamienną w granulacie, która skutecznie wypełnia trudno dostępne miejsca.

Choć poddasze nieużytkowe nie pełni funkcji mieszkalnej, strefy tego typu nadal wymagają solidnego zabezpieczenia. Prace warto zacząć od upewnienia się, że pokrycie jest szczelne, ponieważ nawet drobne luki mogą prowadzić do niekontrolowanego przedostania się wilgoci, a co za tym idzie – osłabienia struktury dachu.

Nie mniejsze znaczenie ma zapewnienie prawidłowej wentylacji połaci. Szczelina wentylacyjna między izolacją dachu skośnego, a pokryciem oraz odpowiednio rozmieszczone otwory wlotowe i wylotowe umożliwiają swobodny przepływ powietrza. To dzięki nim nadmiar wilgoci jest z powodzeniem kierowany na zewnątrz, przez co dach może pozostawać suchy i stabilny przez lata.

Ocieplenie podłogi na zimnym poddaszu jest niezwykle istotne z punktu widzenia ekonomicznego, z perspektywy “chłodnej” kalkulacji. Powód? To właśnie przez strop nad najwyższym ogrzewanym pomieszczeniem z reguły ucieka najwięcej energii.

Najczęściej stosuje się jedną lub dwie warstwy płyt z wełny kamiennej układanych bezpośrednio na stropie – tak, aby stworzyć równą i spójną warstwę izolacyjną. W miejscach trudno dostępnych egzamin zdaje luźna wełna kamienna w granulacie, np. PAROC BLT 9, która dokładnie wypełnia każdą szczelinę.

Nieprzepuszczalność powietrzna i sprawna wentylacja decydują o tym, jak zachowuje się cały układ dachowy. Nieszczelności prowadzą do strat energii, a wilgoć gromadząca się w przegrodach osłabia konstrukcję i zmniejsza skuteczność izolacji dachu skośnego. Należy pamiętać, że wskaźnik n50, stosowany w ocenie szczelności budynku, powinien wynosić maksymalnie 3,0 h⁻¹ w obiektach z wentylacją naturalną i 1,5 h⁻¹ w tych z wentylacją mechaniczną.