Poradnik wykonawcy: co musisz wiedzieć, realizując ocieplenie ścian w systemie ETICS?

Istotnym, choć niekiedy nieco bagatelizowanym przez wykonawców aspektem, jest odpowiednie przygotowanie powierzchni pod ocieplenie ścian i kolejne warstwy elewacji. Przed przystąpieniem do właściwych prac, warto odczekać co najmniej miesiąc od momentu wymurowania ścian – po to, aby zapewnić im odpowiedni czas na wyschnięcie i usunięcie wilgoci resztkowej z betonu. Już wtedy powinny być również zakończone wszystkie wewnętrzne prace mokre, takie jak np. układanie posadzek. Aby ochronić ściany przed nadmiernym nasłonecznieniem i wiatrem mogącym negatywnie wpływać na proces suszenia, zaleca się osłonięcie zewnętrznego rusztowania siatką zabezpieczającą. Fundamentalnym aspektem jest także odpowiednie przygotowanie podłoża – musi ono być suche, nośne, zwarte i wolne od substancji mogących osłabić wiązanie kleju, takich jak np. bitumy. Staranne oczyszczenie i zagruntowanie ścian jest niezbędne, aby zapewnić solidną oraz trwałą przyczepność dla płyt izolacyjnych.

Dobór właściwej izolacji termicznej jest kluczowym czynnikiem wpływającym na to, na ile skutecznie dana ściana będzie zatrzymywać ucieczkę ciepła z wnętrz. Do zastosowań w systemach ociepleń ETICS idealnie nadaje się niepalna wełna kamienna – czy to w postaci standardowych płyt fasadowych, takich jak PAROC Linio 10 lub PAROC Linio Pro, czy też w formie płyt lamellowych, czyli np. PAROC Linio 80.

Pierwszy rodzaj płyt cechuje zaburzona struktura włókien, która pozwala „uwięzić” w środku więcej nieruchomego powietrza będącego bardzo dobrym izolatorem ciepła. To rozwiązanie można stosować w każdym rodzaju budynków jak również, gdy elewacja charakteryzuje się nierównościami lub też, gdy konstrukcja nośna budynku wykonana jest z drewna, co wymaga od warstwy izolacji dodatkowej elastyczności. Dzięki dużej sprężystości, wełna tego typu „wybacza” ewentualne nierówności i niedoskonałości podłoża, co stanowi niemałe ułatwienie w przypadku prac renowacyjnych.

Płyty lamellowe natomiast, ze względu na regularny, prostopadły do ocieplanej powierzchni układ włókien, dobrze przylegają do powierzchni, także o lekkim zakrzywieniu. Wyższa przyczepność do podłoża umożliwia montaż tego typu wełny bez konieczności stosowania łączników mechanicznych, co może mieć duże znaczenie w przypadku obiektów o niskim zapotrzebowaniu na energię, dla których przewiduje się większą grubość ocieplenia.

Etap montażu izolacji jest niezwykle istotny w kontekście skuteczności i trwałości systemu. Zacznijmy od odpowiedniego przygotowania płyt fasadowych z wełny – należy je dokładnie oczyścić szczotką w celu usunięcia ewentualnie gromadzącego się pyłu i luźnych cząstek. Zaprawę klejową aplikuje się w dwóch krokach. Należy zacząć od równomiernego przeszpachlowania płyty gładką stroną pacy, a po wyschnięciu pierwszej warstwy, drugą warstwę kleju nakładamy pacą zębatą, tworząc odpowiednią strukturę dla lepszego przylegania do powierzchni. Montaż izolacji zaczynamy od dolnej części ściany – krawędź dolną wyznaczać może linia cokołu.

Płyty układamy na przemian (na tzw. mijankę), zachowując przesunięcie o pół długości względem płyt z niższego rzędu. Nowe płyty należy umieszczać kilka centymetrów od tych już przyklejonych, a następnie dociskać je, usuwając na bieżąco nadmiar kleju. Na tym etapie można wzmocnić trwałość ocieplenia, odpowiednio izolując strefy podatne na dodatkowe obciążenia – np. krawędzie budynku czy miejsca osadzenia stolarki otworowej. W tym celu można wykorzystać płyty PAROC Linio 15 o zwiększonej wytrzymałości na naprężenia ściskające i rozciąganie prostopadłe do powierzchni.

Płyty fasadowe z wełny należy następnie zabezpieczyć przed potencjalnymi uszkodzeniami. Po upływie jednej doby od ułożenia warstwy izolacji, przechodzimy do dalszego działania. W razie konieczności, w celu uzyskania gładkiej i równą powierzchni, należy usunąć wszelkie nierówności, używając pacy z materiałem ściernym. Następnie, wszystkie powierzchnie skrupulatnie oczyszczamy za pomocą szczotki. Po takim przygotowaniu izolacji do dalszych prac, nakładamy cienką warstwę zaprawy zbrojącej, w którą wtapiamy listwy narożnikowe ze specjalną siatką. Osłona ta dodatkowo chroni elementy szczególnie narażone na uszkodzenia, takie jak narożniki i ościeża. Całą procedurę zabezpieczania izolacji kończy kolejna, cienka warstwa zaprawy zbrojącej, którą nakładamy po sobie dwukrotnie – wszystko po to, aby uzyskać wystarczająco trwałą fasadę.

Ostatnim etapem prac jest nałożenie tynku, który będzie stanowił zewnętrzną warstwę fasady. Musi być on precyzyjnie zaaplikowany, aby izolacja nie traciła swoich właściwości. Na przygotowaną i zbrojoną powierzchnię umieszcza się nośny podkład, który po związaniu oraz wyschnięciu stwarza idealne warunki dla nałożenia właściwej warstwy wykończeniowej. W przeciwieństwie do montażu płyt izolacyjnych, prace tynkarskie rozpoczyna się od góry budynku – pomaga to zapobiec zabrudzeniu już opracowanych fragmentów.

Do systemów izolacyjnych na bazie wełny kamiennej zalecane są tynki mineralne lub silikatowe, charakteryzujące się wysoką paroprzepuszczalnością i kompatybilnością z naturalnym materiałem izolacyjnym. Dodatkowym atutem rozwiązania jest również umożliwienie dyfuzji pary wodnej z wnętrza budynku na zewnątrz, co jest kluczowe dla uniknięcia szkodliwej kondensacji wilgoci i potencjalnych uszkodzeń strukturalnych. Wykonanie tynku na wszystkich ścianach w ciągu jednego dnia pomaga uzyskać jednolitość koloru i struktury wykończonej powierzchni.